NEWS
Najpierw Linde-Lubaszenko, a teraz on. Nie żyje legenda polskiego kina. Tragiczne wieści obiegły kraj
W polskim teatrze i kinie zostaje po nim charakterystyczna obecność – spokojna, wyrazista, zawsze na miejscu. Wojciech Wiliński zmarł w wieku 86 lat. Informację o jego odejściu przekazał Teatr Żydowski, z którym artysta współpracował przez ostatnie lata.
Zobacz także: Siły NATO zniszczyły pocisk z Iranu. Turcja: „Zastrzegamy prawo do odpowiedzi”
Teatr Żydowski żegna Wojciecha Wilińskiego
Wiliński od 2004 roku był związany z Teatrem Żydowskim. W pożegnaniu podkreślono jego talent i wrażliwość, a także to, jak mocno był „człowiekiem sceny”.
„Odszedł człowiek teatru, którego talent i wrażliwość pozostaną w pamięci publiczności i współpracowników”.
Warszawa, aktorska rodzina i sceniczny debiut
Wojciech Wiliński urodził się 1 lutego 1940 roku w Warszawie. Pochodził z aktorskiej rodziny – jego rodzicami byli Kazimierz Pawłowski i Nina Wilińska.
Zobacz więcej
Kup witaminy i suplementy
lekarzy
Lekarz
Po maturze zdanej w Grójcu zadebiutował na scenie już jako bardzo młody człowiek. W kolejnych latach pracował m.in. w Teatrze Muzycznym im. Danuty Baduszkowej w Gdyni oraz w Teatrze Syrena w Warszawie.
Role teatralne, które budowały jego pozycję
Publiczność Teatru Żydowskiego zapamiętała go z wielu tytułów, w których był aktorem precyzyjnym i oddanym scenie. Wiliński pojawiał się m.in. w spektaklach takich jak „Marzec ’68. Dobrze żyjcie – to najlepsza zemsta”, „Noc całego życia”, „Ach! Odessa – Mama…”, „Księga raju”, „Dla mnie bomba” czy „Kamienica na Nalewkach”.
Czterdziestolatek”, „Miś” i telewizyjna rozpoznawalność
Choć teatr był jego naturalnym światem, widzowie masowi kojarzą go także z produkcji, które na stałe weszły do popkultury. Zagrał m.in. w „Czterdziestolatku” i „Misiu”, a później pojawiał się również w tytułach takich jak „Pitbull” czy „Tygrysy Europy”.
Odejście, które przypomina, jak wiele znaczy aktor „od opowieści”
Są artyści, których nazwiska widzowie poznają dopiero wtedy, gdy ich zabraknie. A potem – przy kolejnym seansie, przy kolejnej powtórce – nagle widać, ile wnosili do sceny. Wojciech Wiliński był właśnie takim aktorem: nie robił hałasu, ale zostawiał ślad.