Będzie miała 14 lat, gdy aresztują ją Niemcy. Matka wypełni jej ostatnią wolę. Dziewczynka, która w wieku 14 lat trafiła na Pawiak. Wcześniej rozlepiała na murach plakaty z antyniemieckimi hasłami. Jedna z akcji skończyła się aresztowaniem. Teresa Bogusławska urodziła się w Warszawie 13 lipca 1929 roku. Była harcerką, dobrze zapowiadająca się poetką i córką legionisty Antoniego Bogusławskiego. W czasie okupacji nie ograniczała się do pisania wierszy. Od 1941 roku, gdy miała 12 lat, działała w konspiracyjnym zastępie harcerskim. Wraz z koleżankami pomagała organizować punkty żywnościowe i opatrunkowe, gromadziła materiały sanitarne, a także uczestniczyła w akcjach małego sabotażu. 23 lutego 1944 roku została zatrzymana podczas jednej z takich akcji. Miała 14 lat. Trafiła na Pawiak, a następnie była przesłuchiwana przy al. Szucha. Chciano uzyskać od niej informacje o działalności konspiracyjnej. Teresa nie zdradziła swoich koleżanek. Konsekwentnie utrzymywała, że do rozlepiania haseł namówiła ją ciotka. Z tym, że ciotka od dawna już nie żyła. Pobyt w więzieniu bardzo odbił się na jej zdrowiu. Teresa zachorowała na gruźlicę i przeszła załamanie nerwowe. Po zwolnieniu w marcu 1944 roku rozpoczęła leczenie w Otwocku. Kiedy 1 sierpnia wybuchło Powstanie Warszawskie, mimo choroby i osłabienia chciała pomagać. Została przydzielona do zaplecza gospodarczego batalionu „Harnaś”. Szyła opaski i części mundurów, wykonywała także ryngrafy z Matką Boską. Po upadku Powstania trafiła do Tworek. W grudniu 1944 roku matka zabrała ją do Zakopanego. Teresa była już bardzo ciężko chora i słaba. Zmarła 1 lutego 1945 roku. Miała 15 lat. Zgodnie ze swoją wolą została pochowana na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, wśród powstańców. Władysław Bartoszewski nazwał ją później „najmłodszą poetką walczącej Warszawy”.

😐😦 Dwaj policjanci ruchu drogowego bez powodu zatrzymali młodą dziewczynę, docisnęli ją do samochodu i brutalnie założyli kajdanki, ale gdy jeden z inspektorów na prośbę dziewczyny sięgnął do jej kieszeni, obaj mężczyźni znieruchomieli z szoku, gdy zobaczyli, co tam było. Tego dnia młoda dziewczyna o imieniu Wiktoria wracała do domu wiejską drogą. Jechała spokojnie, nie przekraczała prędkości i uważnie obserwowała znaki. Pogoda była ładna, na drodze było mało aut, więc zupełnie nie spodziewała się żadnych problemów. Po chwili w lusterku wstecznym pojawił się radiowóz. Inspektorzy włączyli sygnały świetlne i gestem nakazali Wiktorii zatrzymać się na poboczu. Dziewczyna natychmiast wykonała polecenie, zgasiła silnik i opuściła szybę. Podszedł do niej wysoki, krępy inspektor o surowej twarzy. Drugi policjant został nieco z tyłu i uważnie przyglądał się dziewczynie przez otwarte okno. — Dokumenty poproszę, — powiedział pierwszy niezadowolony. Wiktoria podała mu prawo jazdy i dokumenty pojazdu. Inspektor długo obracał je w dłoniach, potem obejrzał samochód i znowu spojrzał na dziewczynę. Nie znalazł żadnych wykroczeń, ale nie spieszył się z oddaniem dokumentów. — Dlaczego mnie zatrzymaliście? — zapytała spokojnie Wiktoria. — Kontrola, — odpowiedział krótko. — Jaka dokładnie kontrola? Nie złamałam żadnych przepisów, a wy nawet się nie przedstawiliście. Inspektor zmarszczył brwi. Wyraźnie nie podobało mu się, że dziewczyna mówi pewnie i nie boi się zadawać pytań. — Zbyt mądra, co? — uśmiechnął się drugi policjant, podchodząc bliżej. — Siedź spokojnie, póki mówi się do ciebie normalnie. Wiktoria spojrzała najpierw na jednego, potem na drugiego. — Mówię spokojnie. To wy zachowujecie się brutalnie i zatrzymujecie ludzi bez podania powodu. Przedstawcie się i podajcie podstawę prawną kontroli. Pierwszy inspektor z irytacją rzucił dokumenty na dach samochodu. — Wysiadaj z auta. — Na jakiej podstawie? — Powiedziałem wysiadaj. Dziewczyna zrozumiała, że mężczyźni celowo próbują ją zastraszyć. Wyciągnęła telefon i chciała włączyć kamerę, ale drugi inspektor gwałtownie otworzył drzwi i złapał ją za rękę. — Telefon schowaj szybko. — Nie dotykajcie mnie, — powiedziała surowo Wiktoria. — Przekraczacie swoje uprawnienia. Te słowa ostatecznie rozwścieczyły mężczyzn. Pierwszy policjant brutalnie wyciągnął dziewczynę z auta, obrócił ją twarzą do pojazdu i docisnął do drzwi. Drugi szybko wykręcił jej ręce do tyłu i wyciągnął kajdanki. — Teraz posiedzisz trochę na posterunku i staniesz się bardziej uprzejma, — powiedział, zapinając metalowe bransoletki. Wiktoria nie krzyczała ani nie stawiała oporu. Spojrzała tylko poważnie przez ramię na inspektorów. — Jesteście pewni, że chcecie kontynuować? — A, nas straszyć chcesz? — zaśmiał się pierwszy. — Nie. Tylko ostrzegam, że zatrzymaliście mnie bez powodu, użyliście siły i nie sporządziliście żadnych dokumentów. — Wyjaśnimy to potem, — odpowiedział. — Teraz jedziesz z nami. Dziewczyna milczała przez kilka sekund, po czym spokojnie powiedziała: — Dobrze. Tylko wyjmijcie coś z prawej kieszeni moich szortów. Z rękami za plecami sama nie dam rady. Inspektorzy spojrzeli na siebie. Jeden z nich uśmiechnął się, myśląc, że dziewczyna próbuje ich oszukać. — Co tam jest? — Wyjmijcie, a zobaczycie sami. Pierwszy inspektor ostrożnie włożył rękę do kieszeni szortów dziewczyny i wyciągnął z niej coś, co wprawiło obaj w całkowity szok… Ciąg dalszy historii można znaleźć w pierwszym komentarzu 👇‼️👇‼️👇