Jest pewnie że jego córka … Zobacz więcej 👇

JEST PEWIEN, ŻE JEGO CÓRKA POKONAŁABY IGĘ ŚWIĄTEK. „ZAWSZE UWAŻAŁEM, ŻE BYŁA NAJLEPSZA”
Ojciec, trener i człowiek z pasją
Piotr Woźniacki to nazwisko, które w świecie sportu budzi szacunek — zarówno wśród piłkarzy, jak i tenisistów. Były zawodnik Miedzi Legnica i Zagłębia Lubin, a przede wszystkim ojciec i trener Karoliny Woźniackiej, jednej z najbardziej utytułowanych tenisistek XXI wieku, postanowił wrócić wspomnieniami do czasów, gdy jego córka była na szczycie. W rozmowie z mediami przyznał wprost: gdyby w swoich najlepszych latach Karolina zmierzyła się z Igą Świątek, wygrałaby bez wahania.

„Trudno, żebym powiedział inaczej” — dodał z uśmiechem, a w jego słowach nie było pychy, lecz ojcowskiej dumy i szczerości, której trudno mu odmówić.

Karolina Woźniacka – mistrzyni, która mogła grać dla Polski
Niewiele osób pamięta, że Karolina Woźniacka była o krok od reprezentowania Polski na arenie międzynarodowej. Choć urodziła się w Danii, jej rodzice pochodzą z Polski, a sama Karolina w wieku 12 lat zdobyła drużynowe mistrzostwo naszego kraju. Piotr Woźniacki wspomina, że od początku marzył, aby córka występowała pod biało-czerwoną flagą.

„Zapisaliśmy ją do klubu we Wrocławiu, bo chcieliśmy, żeby grała dla Polski” — mówi. Jednak życie potoczyło się inaczej. Polski Związek Tenisowy wprowadził zasady, które uniemożliwiły jej starty w naszych barwach bez stałego meldunku w kraju. A rodzina Woźniackich mieszkała wtedy w Danii. „To był sposób, by nas wykluczyć z systemu” — przyznał z goryczą Piotr.

Choć Karolina ostatecznie została Dunka, nigdy nie odcięła się od polskich korzeni. W domu mówiła po polsku, pisała w naszym języku i utrzymywała kontakt z rodakami, w tym z Agnieszką Radwańską, z którą przez lata łączyła ją prawdziwa przyjaźń.

Ojcowska duma i odrobina żalu
Dziś Piotr Woźniacki patrzy na karierę córki z mieszaniną dumy i refleksji. Karolina była numerem jeden na świecie, wygrała Australian Open, zdominowała kobiecy tenis na długie miesiące. A jednak jej ojciec ma poczucie, że mogła osiągnąć jeszcze więcej.

„Zawsze uważałem, że była najlepsza – jako zawodniczka i jako człowiek. A dlaczego nie wygrała wszystkiego? Bo jej trenerem byłem ja! Gdybym był lepszym coachem, Karolina zdobyłaby więcej tytułów wielkoszlemowych” – przyznaje z rozbrajającą szczerością.

Wspomina, że przez lata pełnił w jej teamie wszystkie możliwe funkcje: trenera, menedżera, kierowcy, a nawet ochroniarza. „Byłem człowiekiem orkiestrą. Powinienem był zatrudnić profesjonalny sztab, ale Karolina była do mnie bardzo przywiązana. Walczyliśmy razem od jej pierwszego meczu do ostatniej piłki w karierze” – dodaje.

To niezwykła więź, jaką trudno znaleźć w zawodowym sporcie. I choć przyznaje, że popełnił błędy, nigdy nie stracił przekonania, że jego córka miała w sobie coś wyjątkowego.

Pojedynek marzeń: Woźniacka kontra Świątek
Kiedy zapytano go o hipotetyczny mecz Karoliny z Igą Świątek, odpowiedział bez wahania: „Karolina by wygrała”. Po chwili dodał jednak: „Nawet jeśli odrzucę emocje ojca, nadal w to wierzę”.

Z dzisiejszej perspektywy takie porównanie może wydawać się czysto symboliczne. Iga Świątek jest liderką nowej generacji, zdominowała kobiecy tenis siłą mentalną i fizyczną. Ale Karolina Woźniacka w swoim prime była podobną maszyną – niezwykle konsekwentną, perfekcyjnie przygotowaną fizycznie, waleczną do ostatniej piłki.

Piotr Woźniacki wspomina: „Karolina nigdy nie odpuszczała. Każdy mecz mógł trwać trzy godziny, a ona dalej biegała jakby dopiero zaczynała. Przeciwniczki często mówiły, że trzeba ją dosłownie dobić, żeby wygrać”.

Głowa – największy przeciwnik i największa broń
Woźniacki zgadza się z Borisem Beckerem, że w tenisie kluczowa jest sfera mentalna. „Głowa jest najważniejsza. Możesz być świetnie przygotowany fizycznie, ale jeśli nie panujesz nad emocjami – przegrasz” – mówi.

Odwołuje się też do przykładu Sereny Williams, która jego zdaniem była mistrzynią mentalnej dominacji. „Serena wychodziła na kort i często nawet nie wiedziała, z kim gra. Wiedziała tylko, że wygra. Miała w sobie ten spokój i pewność. I to samo miała Karolina – choć w nieco inny sposób”.

Nie bez powodu Serena Williams była jedną z najbliższych przyjaciółek Woźniackiej. Ich relacja wykraczała poza sport, a wzajemny szacunek i podziw były widoczne na każdym kroku.

Piotr Woźniacki o błędach i naukach na przyszłość
Dziś, z perspektywy czasu, Piotr nie ukrywa, że popełnił wiele błędów. „Byłem trochę jak słoń w porcelanie. Popełniłem błędy techniczne, za dużo rzeczy brałem na siebie. Ale nauczyłem się, że czasem trzeba zaufać innym. Gdybym mógł cofnąć czas, pozwoliłbym, żeby Karolinę prowadził ktoś z zewnątrz”.

Jednocześnie podkreśla, że córka zawsze była przygotowana na najwyższym poziomie – zarówno fizycznie, jak i mentalnie. „W jej najlepszych latach nikt nie chciał z nią grać. Miała kondycję maratończyka i serce wojowniczki”.

Sportowa filozofia i odrobina Liverpoolu
Na koniec rozmowy Piotr porównuje determinację Karoliny do postawy jego ukochanego Liverpoolu w słynnym finale Ligi Mistrzów z 2005 roku. „Przegrywali 0:3 z Milanem, ale nie poddali się. Wrócili i wygrali. To był mecz życia – tak samo jak życie mojej córki. Zawsze grała do końca, nawet gdy nikt już nie wierzył w zwycięstwo”.

Podsumowanie – dwie epoki, ten sam duch walki
Choć Iga Świątek i Karolina Woźniacka należą do dwóch różnych pokoleń, łączy je coś bardzo istotnego – pasja, profesjonalizm i nieustępliwość. Obie pokazują, że w tenisie, tak jak w życiu, zwycięża nie tylko talent, ale też charakter.

Piotr Woźniacki może z dumą powiedzieć, że wychował mistrzynię, która inspirowała miliony. A jego słowa o tym, że „Karolina pokonałaby Igę”, nie są przejawem rywalizacji – to po prostu głos ojca, który całe życie wierzył w swoją córkę i w to, że z determinacją i sercem można pokonać każdą przeszkodę.