Celine Dion cierpi na “zespół sztywnego człowieka”. Choroba dotyka jedna osobę na milion [objawy] Czytaj więcej:

Przez 17 lat jedna z największych diw współczesnej muzyki, Celine Dion, ukrywała przed światem bolesną tajemnicę. Diagnoza, która ostatecznie padła – zespół sztywnego człowieka (SPS) – rzuciła nowe światło na jej nagłe odwołania koncertów i postępujące problemy z poruszaniem się. Ta rzadka choroba neurologiczna o podłożu autoimmunologicznym sprawia, że proste czynności, jak chodzenie czy śpiew, stają się walką z własnymi mięśniami, które zastygają w bolesnym skurczu.

Zespół sztywnego człowieka to schorzenie dotykające zaledwie jedną na milion osób, co drastycznie utrudnia szybką diagnozę.
Choroba charakteryzuje się postępującą sztywnością mięśni oraz epizodami silnych spazmów, które mogą prowadzić nawet do złamań kości.
Współczesna medycyna koncentruje się na łagodzeniu objawów i wyciszaniu układu odpornościowego, by poprawić jakość życia pacjentów.
Celine Dion przyznała w poruszającym dokumencie „Jestem: Celine Dion”, że pierwsze symptomy choroby odczuwała już niemal dwie dekady temu. Początkowo były to skurcze krtani, które utrudniały jej kontrolowanie głosu, jednak z czasem choroba zaatakowała całe ciało. Artystka opisała dramatyczne momenty, w których wpada w spazmy tak silne, że traci kontrolę nad oddechem i ruchem.

Obecnie jej życie to rygorystyczna rehabilitacja – Celine trenuje pięć dni w tygodniu pod okiem specjalistów, pracując nad siłą mięśni i emisją głosu, starając się oszukać chorobę, która próbuje odebrać jej możliwość występowania. Gwiazda otwarcie mówi, że choć walka jest wycieńczająca, jej celem jest powrót na scenę. Wyrazem tej determinacji był jej spektakularny występ podczas ceremonii otwarcia Igrzysk Olimpijskich w Paryżu w 2024 r.
Czym jest zespół sztywnego człowieka (SPS)?
Zespół sztywnego człowieka (ang. Stiff-Person Syndrome – SPS) to rzadkie zaburzenie neurologiczne charakteryzujące się fluktuującą sztywnością mięśni tułowia i kończyn oraz zwiększoną wrażliwością na bodźce (dźwięk, dotyk, stres emocjonalny), które wyzwalają bolesne skurcze. 

U większości pacjentów (ok. 60–80 %) we krwi stwierdza się obecność przeciwciał przeciwko dekarboksylazie kwasu glutaminowego (anty-GAD). Enzym ten jest kluczowy dla produkcji GABA – neuroprzekaźnika hamującego, który odpowiada za „wyciszanie” nadmiernej aktywności mięśniowej.