Tak Donald Tusk zachowywał się przy Macronie. Ekspert od mowy ciała przeanalizował jego ruchy Czytaj więcej:

Dziś w Gdańsku odbył się I Polsko-Francuski Szczyt Międzyrządowy, podczas którego premier Donald Tusk spotkał się z prezydentem Francji Emmanuelem Macronem. Choć rozmowy na najwyższym szczeblu dotyczą kluczowych kwestii bezpieczeństwa oraz współpracy energetycznej, uwaga eksperta od mowy ciała skupiła się na zachowaniu obu liderów podczas ich wspólnego, publicznego powitania. Grzegorz Załuski sprawdził dla naszego portalu, jakie mogą wyglądać relacje wyżej wymienionych liderów.

Interakcja charakteryzowała się całkowitym brakiem dystansu dyplomatycznego, co wskazuje na wysoką zażyłość
Przywódcy wykazywali synchroniczność gestów, świadczącą o autentycznym zaangażowaniu i uwadze poświęcanej rozmówcy
Rozluźnienie mięśni twarzy i obręczy barkowej u polityków bezsprzecznie wyklucza stres wywołany obecnością kamer i chęć ścisłego kontrolowania wizerunku
Wspólny spacer ulicą Długą oraz spotkanie przed Złotą Bramą w Gdańsku stanowiły okazję do oceny prawdziwej dynamiki interpersonalnej między Donaldem Tuskiem a Emmanuelem Macronem. Zamiast sztywnego przestrzegania dyplomatycznego protokołu i utrzymywania dystansu, politycy zaprezentowali zachowania wskazujące na wypracowane wzajemne zaufanie. Ich komunikacja niewerbalna przeczy tezie o wyłącznie kurtuazyjnym charakterze wydarzenia, co dokładnie zbadał Grzegorz Załuski, specjalista w dziedzinie analizy mowy ciała.

– Widać spokojną, naturalną dynamikę między nimi. Po sposobie rozmowy można zauważyć, że nie ma wyraźnego dystansu — słuchają się z autentycznym zainteresowaniem, nie przerywają sobie i pojawia się niewymuszony uśmiech.

Według badacza ten konkretny zestaw zwerbalizowanych i niewerbalnych zachowań jednoznacznie determinuje fazę, w jakiej znajduje się współpraca obu polityków. Świadczy on o ominięciu mechanizmów dyplomatycznej zachowawczości.

– To zwykle sygnał relacji, w której jest już pewien poziom komfortu. Kiedy między ludźmi jest zaufanie, nie ma potrzeby ciągłego kontrolowania reakcji drugiej strony, bo organizm nie pracuje w trybie nadmiernej czujności.